การผลิตไฟฟ้าด้วยพลังงานแสงอาทิตย์ระบบความร้อนแบบรวมแสงซึ่งมีการพัฒนาในประเทศต่างๆ ในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา สามารถแบ่งได้เป็นแบบต่างๆ ดังนี้
1.ระบบที่ใช้ตัวรับรังสีดวงอาทิตย์แบบรางพาราโบลา
ตัวรับรังสีดวงอาทิตย์แบบรางโพราโบลา เป็นตัวรับรังสีดวงอาทิตย์ซึ่งทำงานโดยใช้หลักการรวมรังสีดวงอาทิตย์ด้วยการสะท้อนจากผิวโค้งรูปพาราโบลาที่เป็นรางยาว โดยตัวรับรังสีดังกล่าวประกอบด้วย ตัวสะท้อนรังสี (Reflector) และท่อรับรังสี (Receiver) ดังรูปที่ 1

ท่อรับรังสีจะเป็นโลหะอยู่ภายในท่อแก้ว โดยช่องว่างระหว่างท่อทั้งสองจะเป็นสุญญากาศเพื่อลดการสูญเสียความร้อน ของเหลวประเภทน้ำมันจุดเดือดสูงจะไหลอยู่ในท่อโลหะเพื่อพาความร้อนไปถ่ายเทให้หม้อไอน้ำ (Boiler) สำหรับผลิตไอน้ำเพื่อขับเคลื่อนกังหันไอน้ำ และนำพลังงานกลไกที่ได้ไปขับเคลื่อนเครื่องกำเนิดไฟฟ้าต่อไป สำหรับช่วงที่ไม่มีแสงอาทิตย์จะใช้พลังงานจากก๊าซช่วยในการผลิตไอน้ำ

2.ระบบผลิตไฟฟ้าแบบหอคอย
ระบบผลิตไฟฟ้าแบบหอคอยจะประกอบด้วยหอคอย (Tower) และระบบกระจกสะท้อนแสงแผ่นราบ (Heliostat) โดยกระจกแต่ละแผ่นจะสะท้อนแสงอาทิตย์ไปรวมกันที่หอคอย ซึ่งมีตัวรับรังสีดวงอาทิตย์ที่มีของไหลไหลผ่านเพื่อพาพลังงานความร้อนที่ได้ไปใช้ขับเคลื่อนเครื่องยนต์สำหรับผลิตไฟฟ้า ของไหลที่ใช้มีทั้งเกลือหลอมละลาย (Molten Salt) น้ำ และอากาศ ลักษณะทั่วไปของระบบผลิตไฟฟ้าแบบหอคอยแสดงไว้ในรูปที่ 2

3.ระบบจากพาราโบลาร่วมกับเครื่องยนต์สเตอร์ลิง
ระบบผลิตไฟฟ้าแบบนี้จะใช้หลักการแปลงพลังงานจากรังสีดวงอาทิตย์ให้เป็นความร้อนแล้วแปลงพลังงานความร้อนให้เป็นพลังงานกลเพื่อนำไปผลิตไฟฟ้า โดยระบบจะประกอบด้วยจานรวมแสงแบบพาราโบลาและเครื่องยนต์สเตอร์ลิง (Sterling Engine) กับเครื่องกำเนิดไฟฟ้าโดยตัวรวมแสงแบบจานโพราโบลาอาจมีแผ่นสะท้อนเป็นผิวต่อเนื่องหรือประกอบด้วยแผ่นสะท้อนแสงหลายชิ้นซึ่งประกอบกันเป็นผิวโครงพาราโบลา และมีเครื่องยนต์สเตอร์ลิงกับเครื่องกำเนิดไฟฟ้าวางอยู่ที่จุดโฟกัสของจานพาราโบลา และจานดังกล่าวต้องมีระบบขับเคลื่อนตามดวงอาทิตย์ตลอดทั้งวัน โดยทั่วไประบบจานพาราโบลาร่วมกับเครื่องยนต์สเตอร์ลิง 1 ชุด จะมีกำลังผลิต 25-40 กิโลวัตต์ ตัวอย่างรูปร่างของระบบผลิตไฟฟ้าแบบนี้แสดงอยู่ในรูปที่ 3

เรียบเรียงจาก รายงานการศึกษาศักยภาพการผลิตไฟฟ้าด้วยพลังงานแสงอาทิตย์ระบบความร้อนในประเทศไทย โดยมหาวิทยาลัยศิลปากร กันยายน 2549